कळंब, दि. ७ – भरधाव अ‍ॅटो बसमध्ये घुसल्याने झालेल्या अपघातात चार जण गंभीर जखमी झाले. ही घटना आज सायंकाळी ७.३० वाजता दरम्यान राळेगाव मार्गावर असलेल्या जिनिंगनजीक घडली.
सय्यद तनवीर खान (२५) रा. कात्री, दिनेश खंडाते (२०),बंटी अशोक तलमले(२५), विलास रमेश तेवतळे (२२) रा. कळंब अशी गंभीर जखमींची नावे आहे. यवतमाळमार्गे बस राळेगावकडे जात असताना अ‍ॅटोक्रमांक एम.एच. २९ व्ही/ ९५५८ बस क्रमांक एम.एच. ४० एन/ ८१७५ मध्ये शिरला. अ‍ॅटो चालक सय्यद तनवीर खान याने बसला ओव्हरटेक करण्याचा प्रयत्न केला. त्यामुळे सदर अपघात झाला. जखमींना तत्काळ यवतमाळ येथील शासकीय वैद्यकीय महाविद्यालयात उपचारासाठी दाखल करण्यात आले. पोलिसांनी घटनास्थळ गाठून पंचनामा केला.

यवतमाळ – जिल्ह्यातील 372 गावांमध्ये जलयुक्त शिवार योजना राबविण्यात येत आहे. ही सर्व गावे विकासाच्या बाबतीत परिपुर्ण करण्याच्या दृष्टीने कामे करावयाची आहे. त्यामुळे या योजनेशी संबंधीत यंत्रणेसोबतच विविध विभागांनीही या गावांमध्ये विकासाची कामे राबवून आपला सहभाग देणे आवश्यक आहे. त्यासाठी या विभागांनी विकासाचा आराखडा तयार करावा, अशा सुचना पालकमंत्री संजय राठोड यांनी केल्या.
पालकमंत्र्यांनी दारव्हा तालुक्यातील विविध विकास कामे, जलयुक्त शिवार योजना व तालुक्यातील तलाठी कार्यालयाचा बांधकामाचा आढावा दारव्हा येथील बचत भवन येथे आयोजित बैठकीत घेतला. त्यावेळी त्यांनी या सुचना केल्या. बैठकीस जिल्हाधिकारी राहुल रंजन महिवाल, मुख्य कार्यकारी अधिकारी डॉ.मल्लीनाथ कलशेट्टी, जिल्हा परिषद सदस्य पंढरी सिंहे, संगिता इंगोले, पंचायत समिती सभापती उज्वला बनसोड, उपसभापती प्रा.सुषमा गावंडे, सदस्य चरण पवार, जयश्री मिराशे, उपविभागीय अधिकारी मनोहर कडू, जिल्हा अधीक्षक कृषी अधिकारी दत्तात्रय गायकवाड उपस्थित होते.जलयुक्त शिवार योजनेअंतर्गत निवडण्यात आलेल्या गावांमध्ये जलसंधारण, पाणलोटची कामे करून या गावांमधील पाणी टंचाई कायमस्वरूपी निकाली काढायची आहे. त्यादृष्टीने संबंधीत यंत्रणा काम करीत आहे. परंतु येवढयावरच न थांबता ही गावे विकासाच्या दृष्टीने परिपुर्ण होणे आवश्यक आहे. त्यामुळे या गावांमध्ये पाणन रस्ते, पक्के रस्ते, इमारत बांधकाम, रुक्ष लागवड, विजेच्या समस्या, पाणीपुरवठा, आरोग्य सुविधा यासह विविध प्रकारची कामेही करावयाची आहे. त्यामुळे निवडण्यात आलेल्या गावांमध्ये विकास कामे करण्यासाठी प्रत्येक विभागाने आठ ‍दिवसात विकास आराखडा सादर करावा व कामे करावी, असे पालकमंत्र्यानी सांगितले. या कामांसाठी विभागाअंतर्गत असलेला विधीचा उपयोग करावा. निधी उपलब्ध नसल्यास मागणी करावी, असेही त्यांनी सांगितले. गावांमध्ये विकासाची कामे करत असतांना गावकऱ्यांना विश्वासात घ्या. जलशिवार योजनेअंतर्गत कामांचे मुल्यमापण होणार असल्याने काळजीपुर्वक कामे केले जावे, असेही त्यांनी सुचविले. जिल्ह्यातील या योजनेतील गावे राज्यासाठी मार्गदर्शक ठरतील अशा पध्दतीने गावांमध्ये कामे करण्याच्या सुचना त्यांनी केल्या. या योजनेअंतर्गत दारव्हा तालुक्यातील 46 गावांमध्ये कामे केली जात असून यावेळी या सर्व गावातील सरपंच, तलाठी, ग्रामसेवक उपस्थित होते. या सर्व गावातील विकास आराखडे करण्याच्या सुचना त्यांनी संबंधीत सरपंचासह विविध विभागाच्या अधिकाऱ्यांना केल्या. यावेळी तालुक्यातील तलाठी कार्यालयाच्या बांधकामाचा आढावाही त्यांनी घेतला. जिल्हाधिकारी राहुल रंजन महिवाल व मुख्य कार्यकारी अधिकारी डॉ.मल्लीनाथ कलशेट्टी यांनी उपस्थित 46 गावाचे सरपंच, तलाठी, ग्रामसेवक यांना मार्गदर्शन केले.

नवी दिल्ली, दि. ७ – दिल्ली विधानसभेच्या ७० जागांसाठी मतदानास सुरूवात झाली असून दिल्लीकर मोठ्या उत्साहाने मतदानास बाहेर पडत आहेत. मतदान केंद्राबाहेर मतदारांच्या लांबच लांब राग लागलेल्या दिसत असून ९ वाजेपर्यंत ५.६४टक्के मतदान झाले आहे.
सकाळी ८ वाजता मतदानास सुरूवात झाली असून संध्याकाळी ६ वाजेपर्यंत नागरिकांना मतदान करता येईल. १० फेब्रुवारी रोजी मतमोजणी होऊन अखेर निकाल लागेल. काँग्रेस , आम आदमी पक्ष आणि भाजपामध्ये मुख्य लढत दिसत आहे. मतदान सुरळीत पार पडावे यासाठी तब्बल ५५ हजार पोलिस व निमलष्करी दलाचा फौजफाटा तैनात करण्यात आला आहे.
दिल्लीतील १ कोटी ३३ लाख मतदार विधानसभेच्या ७० उमेदवारांचे भवितव्य मतदान यंत्रात बंद करणार आहेत. भाजपा, काँग्रेस, आम आदमी पक्ष व अन्य पक्षांचे मिळून ६७३ उमेदवार निवडणुकीच्या रिंगणात आहेत. १२ हजार ७७७ मतदान केंद्रावर मतदान पार पडणार असून ७१४ मतदाने केंद्र संवेदनशील व १९१ मतदान केंद्र अतिसंवदेनशील म्हणून घोषित करण्यात आली आहेत.
उपराष्ट्रपती हमीद अन्सारी, काँग्रेस अध्यक्ष सोनिया गांधी, आप प्रमुख अरविंद केजरीवाल, भारतीय जनता पक्षाच्या मुख्यमंत्रीपदाच्या उमेदवार किरण बेदींसह अनेक दिग्गजांनी मतदानाचा हक्क बजावला.

पन्नास वर्षापूर्वी तमाम विदर्भात या घोषणा घुमत होत्या. त्यावेळी आधुनिक साधने नव्हती. वृत्तपत्रांचे स्वरूप आजच्या एवढे रेखीव नव्हते. आजच्यासारखे ‘डिजिटल युग’ नव्हते. नेत्याकडे जे भांडवल होते, ते म्हणजे तो स्वत: नेता, त्याच्या नेतृत्वाबद्दलचा विश्वास आणि त्या नेत्याची गरिबांबद्दल असलेली तळमळ..
यवतमाळचे जांबुवंतराव
‘वारे शेर आया शेर..’
पन्नास वर्षापूर्वी तमाम विदर्भात या घोषणा घुमत होत्या. त्यावेळी आधुनिक साधने नव्हती. वृत्तपत्रांचे स्वरूप आजच्या एवढे रेखीव नव्हते. आजच्यासारखे ‘डिजिटल युग’ नव्हते. नेत्याकडे जे भांडवल होते, ते म्हणजे तो स्वत: नेता, त्याच्या नेतृत्वाबद्दलचा विश्वास आणि त्या नेत्याची गरिबांबद्दल असलेली तळमळ.. आज जांबुवंतराव धोटे फारसे प्रकाशात नाहीत. पण नेतृत्वाची, जनतेच्या विश्वासाची ही सगळी लक्षणे ज्याला लागू पडतील, असा किमान सलग तीस वर्षे लोकांमध्ये टिकून राहिलेला, लोकांनी डोक्यावर घेतलेला आणि स्वत:करिता काहीही न मिळवणारा म्हणजे जांबुवंतरावभाऊ.
१९६२, ६७ या दोन टर्मची ही दहा वर्षे विधानसभा गाजवलेले भाऊ १९७१च्या लोकसभा पोटनिवडणुकीत नागपूरमधून खासदार म्हणून निवडून आले. मग १९८४ पर्यंत ते खासदार होते. ते आमदार किती वेळा होते आणि खासदार किती वेळा होते, यापेक्षा सुद्धा हे जे जांबुवंतराव होते, ते सगळ्यांपेक्षा वेगळे होते. आज जांबुवंतरावांची आठवण येण्याचे कारण त्यांचाच अचानक फोन आला. किती तरी दिवसांनी ‘मी जांबू धोटे बोलतोय. मधुकर तू कसा आहेस?’ भाऊंनी विचारले. मी म्हटलं, ‘भाऊ, आठवण कशी केली?’ त्यांनी आणखी एक धक्का दिला. ते म्हणाले, ‘अरे, आज आचार्य अत्रेसाहेब आणि तुझी एकदम आठवण आली..’ मी म्हणालो, ‘भाऊ, कुठे अत्रेसाहेब आणि कुठे चिल्लर मी.’ एकदम मनात गलबल झाली. आणि मग जांबुवंतरावांची अनेक रूपे समोर आली. एकेकाळी महाराष्ट्राची विधानसभा आणि नागपूरमधले लोखंडी पुलाखालचे सगळे नागपूर, गदगदा हलवणारे जांबुवंतराव म्हणजे खरे हनुमानच होते. हनुमंताने पर्वत हातावर उचलून आणला. भाऊंनी एकटय़ाच्या ताकदीवर कोणालाही करता येणार नाही, एवढी प्रचंड आंदोलने डोंगरासारखी हातावर उचलून आणली आणि यशस्वी करून दाखवली. साधने नव्हती, वृत्तपत्रे नव्हती, फोन नव्हते, ना टीव्ही होते, ना मोबाईल होते, ना गाठीला पैसा होता. होती फक्त जिद्द, बजरंगबलीची ताकद आणि लोकांचा विश्वास. आदल्या दिवशी भाऊंनी लोकांना चार जिल्हय़ात चिठ्ठय़ा पाठवाव्यात.. ‘उद्या विधानसभेवर लाखाचा मोर्चा आहे,’ आणि दुस-या दिवशी लाख माणसे मोजून घ्यावीत. चोवीस तासाच्या निरोपावर लाख माणसे त्यांच्याकरिता धावत होती. ना गाड्या-घोडे, ना टॅम्पो, ना खिचडी, ना पैसे. चिटणीस पार्क असो, वा कस्तुरचंद पार्क असो, तिथून निघालेल्या लाखालाखाच्या मोर्चात शेवटपर्यंत चालणारा हा एकमेव नेता होता. नाही तर पुढारी काय करतात, मोर्चा विधान भवनजवळ अडवला गेला की गाडीने येतात, भाषण करतात. गाडीने निघून जातात. भाऊंजवळ ना गाडी, ना घोडा. एसटीने जाणार, एसटीने येणार. हातावर भाकरी खाणार. लांब सोगा असलेले स्वच्छ धोतर, ते स्वत: धुणार. त्यावर तेवढाच स्वच्छ कुर्ता, हातात कडं, केसाची जटा. वाढलेली दाढी आणि त्यांचा तो अन्यायाविरुद्ध संतप्त झालेला चेहरा. कोणत्याही अन्यायाला ठेचून काढू की त्याचा जबडा फाडू अशा आवेशात त्यांचे वावरणे आणि अशी त्यांची भाषणे. एकवेळ निखारा हातात धरता येईल. पण भाऊंचा अन्यायाविरुद्धचा संताप शांत करणे कठीण. धगधगत्या निखा-यापेक्षा अन्यायाविरुद्ध त्यांची चीड जास्त प्रखर. त्यांनी कधी कोणाशी तडजोड केली नाही. कोणाकडे लाचारीने कधी उभे राहिले नाहीत. ना पैसा मिळवण्याच्या मागे लागले. ‘लोकांचा, लोकांसाठी असलेला नेता’ म्हणजे जांबुवंतराव. ते कोणत्या पक्षाचे आहेत, हे महत्त्वाचे नव्हते. पक्ष तोंडी लावण्यापुरता. पण खरा पक्ष म्हणजे जांबुवंतरावच. जांबुवंतराव हेच पक्षाचे निशाण. तेच म्हणजे जाहीरनामा. ते म्हणतील त्याला तिकीट आणि ते देतील त्या उमेदवाराला लोकांनी निवडून आणायचे. भाऊंच्या विश्वासावर विदर्भातल्या जनतेने अठरा-वीस आमदारांना फॉरवर्ड ब्लॉकच्या तिकिटावर निवडून आणले आहे. आणि निवडून आलेले अगदी साधे कार्यकर्ते. मग ते सुभाष कारेमोरे असतील, शंकरराव बोबडे असतील, हरीष मानधना, सुधाकर दुर्वे किंवा भाऊंचे उजवे हात नानाभाऊ एम्बडवार. भाऊंचा शब्द झेलायला ही हनुमानाची सेना हजर असायची. भगवंतराव गायकवाड, सुरेंद्र भुयार आणि नानाभाऊ यांना तर जांबुवंतरावांनी मंत्री केले. महाराष्ट्रात कोणताही पक्ष पाठीशी नसताना एक खांबी तंबू म्हणता येईल.. खांब कसला, लोखंडाची कांबच म्हणायला हवी. अशा पोलादी शरीराचे भाऊ किती वर्षे तुरुंगात राहिले हिशोब नाही. नागपुरातला विणकरांचा लढा, अकोला कृषीविद्यापीठाचा लढा, अमरावतीचे आंदोलन आयुष्यभर ते लढत राहिले. एक पाय तुरुंगात, एक पाय बाहेर. तुरुंगातसुद्धा त्यांना लादीवर झोपवले जात होते.
त्यांच्या संतापी स्वभावाने विधानसभेत त्यांनी एकदा अध्यक्षांच्या अंगावर पेपरवेट फेकला. बाळासाहेब भारदे यांना सुदैवाने तो लागला नाही; पण सभागृह भाऊंच्या विरोधात गेले. त्यांचे सदस्यत्व रद्द करण्याचा ठराव आला. सदस्यत्व रद्द झाले. दरम्यान भाऊंना तुरुंगवासही झाला. तुरुंगात असतानाच विधानसभेची पोटनिवडणूक लढवली. १९६२ची निवडणूक त्यांनी तीन हजार मतांनी जिंकली होती. पेपरवेट फेकल्यामुळे सदस्यत्व रद्द झाल्यानंतरची पोटनिवडणूक भाऊंनी ८ हजार ८८८ मतांनी जिंकली. ज्यांचं सदस्यत्व सभागृहाने रद्द केलं होतं ते जांबुवंतराव रुबाबात पुन्हा विधानसभेत आले. निवडून आल्यावर पुन्हा शपथ घेण्यासाठी अध्यक्षांनी नाव पुकारले. विधानसभा सचिवाजवळ भाऊ आले. त्यांनी माईक हातात घेतला. ते म्हणाले, ‘ज्या जांबू धोटेचे सदस्यत्व पाशवी बहुमताच्या जोरावर तुम्ही रद्द केलं होतं, तो जांबू धोटे मीच आहे आणि लोकांनी मला पुन्हा निवडून दिले आहे..’
काँग्रेसचे चंद्रपूरचे आमदार मा. दा. तुमपल्लीवार उभे राहिले. ते म्हणाले, ‘अध्यक्ष महाराज माझा हरकतीचा मुद्दा आहे. आमदारपदाची शपथ घेतल्याशिवाय सदस्याला भाषण करता येते का?’ त्यांचा मुद्दा तांत्रिक होता आणि तो बरोबर होता. पण भाऊंचा दरारा होता. ते तुमपल्लीवार यांच्या अंगावर ओरडले.. ‘चूऽऽऽप’ विधानसभेचे अध्यक्ष होते बाळासाहेब भारदे. ते एवढेच म्हणाले, ‘जांबुवंतरावांना बोलू द्या..’ आणि आमदारकीची शपथ घेण्याच्या अगोदर भाऊंनी भाषण केले. आणि सभागृहाच्या इतिवृत्ताचा ते भाषण भाग झाले. संसदीय इतिहासात हाही एक आगळावेगळा विक्रमच होता.
विधानसभेतील ती दहा वर्षे भाऊंची वर्षे होती. अधिकृतरीत्या ते विरोधी पक्षनेते नव्हते. पण दुस-या अर्थाने सभागृहात त्यांचा दरारा विरोधी पक्षनेत्याइतकाच सरस होता.
वर्षानुवर्षे प्रवाहाच्या विरुद्ध पोहत राहायचे ही सोपी गोष्ट नाही. मोर्चात, जाहीर सभेमध्ये, विधानसभेत अत्यंत संतापलेले भाऊ अनेकांनी पाहिले. पण एवढय़ा लढाऊ वृत्तीचा हा नेता मनाने एकदम हळवा आहे. निर्मळ आहे. वसंतराव नाईक यांच्याशी आयुष्यभर भाऊंचा वाद झाला; पण नाईकसाहेब गेल्यावर भाऊंच्या डोळ्यांतून पाण्याची धार लागली. महाराष्ट्राला खरं वाटणार नाही; पण त्यांचा संगीताचा अभ्यास केवढा मोठा आहे. वनस्पतीशास्त्राचा, पानांचा, फुलांचा अभ्यास किती मोठा आहे आणि शेतीचा अभ्यासही खूप मोठा आहे.
भाऊ आता ८४ वर्षाचे. पण ना कधी वाढदिवस, ना कधी कटआऊट. गरिबांसाठी सगळे आयुष्य पणाला लावणारे त्यांचे ते समर्पण कुठच्याही शब्दांत आणि तागडीत तोलता येणार नाही. फाटक्या माणसाचा पन्नास वर्षापूर्वीचा सगळ्यात मोठा आधार हाच धडधाकट माणूस होता. काळाची गती थांबत नाही. पण कर्तृत्वाचे विस्मरण होता कामा नये.

सांगोल्याचे गणपतराव
महाराष्ट्र विधानसभेत ज्या काळात आक्रमक जांबुवंतराव धोटे होते त्याच काळात अतिशय शांत प्रवृत्तीचे पंरतु आपला मुद्दा अतिशय खंबीरपणे मांडणारे गणपतराव देशमुख हेही होते. महाराष्ट्र विधानसभेतले सगळ्यात ज्येष्ठ आमदार म्हणून आजही गणपतराव देशमुख हेच आहेत. अकरा वेळा निवडून येण्याचा पराक्रम त्यांनी केलेला आहे. आजच्या राजकारणात एक निवडणूक जिंकली तरी आपण केवढा पराक्रम केला असे निवडून येणा-याला वाटत असते. किंवा निवडून आल्यानंतर पाच वर्षे त्याला चिंता असते ती पुढच्या निवडणुकीची. तेरा निवडणुका लढवून अकरा निवडणुका जिंकणारे गणपतराव असा कोणताही ताणतणाव न घेता निवडणुकीला उभे राहतात आणि हसत हसत निवडून येतात. गेल्या तीन-चार निवडणुकीत तर प्रत्येक वेळी ते सांगत होते की ‘ही माझी शेवटची निवडणूक.’ असं म्हणत म्हणत अकरा निवडणुका झाल्या. कार्यकर्ते त्यांना स्वस्थ बसू देत नाहीत. आग्रह करतात आणि गणपतराव पुन्हा उभे राहतात. निवडून येतात. महाराष्ट्राच्या राजकारणातला सर्व पक्षांना आदर असलेला हा एक नेता आहे. गेली पन्नास वर्षे त्यांना पाहतो आहे. ते जसे होते, तसेच पन्नास वर्षे आहेत. वयाचा किंचित परिणाम चेह-यावर झाला. पण सामान्य माणसाच्या प्रश्नासाठी विधानसभेत किंवा विधानसभेच्या बाहेर लढण्याची त्यांची जिद्द काही कमी झालेली नाही. नागपूरच्या एवढय़ा अधिवेशनाला सलग तीस वर्षे मी गेलो; पण नागपूरच्या थंडीत गणपतरावांनी कोट घातला, असे कधी पाहायला मिळाले नाही. त्यांची पांढरी पॅन्ट, पांढरा शर्ट या त्यांच्या पोषाखात ना कधी बदल झाला, ना गणपतरावांच्या स्वभावात कधी बदल झाला. विधानसभेत क्वचितच आवाज वाढवून ते बोलतात. त्यांचा मुद्दा दुर्लक्षित करण्यासारखा नसतो. प्रश्नाचा अभ्यास करण्याची त्यांची एक हातोटी आहे आणि प्रश्नाच्या मुळाशी जाण्याची प्रवृत्ती आहे. महाराष्ट्रात रोजगार हमी कायदा प्रभावीपणे राबवण्याचे ज्यांना ज्यांना श्रेय आहे, त्यात गणपतराव हेही प्रमुख आहेत. कृष्णराव धुळप, दि. बा. पाटील यांच्याप्रमाणेच रोजगार हमी हा गणपतरावांचा अतिशय जिव्हाळ्याचा विषय आहे. या रोजगार हमी योजनेवर पुरुष आणि महिला काम करतात. एका दुष्काळात तर सात-सात, आठ-आठ लाख लोक एकेका दिवशी कामावर होते, त्यात तीन-चार लाख भगिनी होत्या. पण या श्रम करणा-या महिलांना पुरुषांऐवढी समान मजुरी मिळत नव्हती. गणपतरावांनी हा विषय उचलला आणि थेट इंदिरा गांधींच्या समोरच हा विषय नेला. त्याचे असे झाले की, १९७४ साली श्रीमती इंदिरा गांधी पंतप्रधान असताना सोलापूरला एका कार्यक्रमाला येणार होत्या. गणपतरावांचा जिल्हा सोलापूर. ते सांगोल्याचे. त्यांनी त्यांच्याच जिल्ह्यातल्या रोजगार हमीवर काम करणा-या पाच-पंचवीस हजार महिलांना जमवले आणि इंदिरा गांधींचे विमान उतरणार होते, त्यांच्यासमोरच या भगिनींचा डेरा लावला. इंदिरा गांधी विमानातून खाली उतरल्या, समोर बघतात तर हजारो भगिनी. मुख्यमंत्री वसंतराव नाईकांना इंदिराजींनी विचारले, ‘इनकी क्या माँग है..?’ इंदिराजी तडक निघाल्या आणि मोर्चासमोर आल्या. गणपतरावांनी विषय समजावून सांगितला. बायांनाही समान मजुरी हवी हे पटवून दिले. एका मिनिटात इंदिराजी म्हणाल्या, माँग सही है. आणि सोलापूरच्या सभेत इंदिराजींनी तशी घोषणा केली. महिलांना समान मजुरी मिळण्याचे श्रेय गणपतरावांचे.
गणपतरावांचे आणखी एक काम फार मोठे आहे. कापसाचा एक बोंडसुद्धा ज्या सांगोल्यात होत नाही, तिथे गणपतरावांनी उत्तम सहकारी सूत गिरणी चालवली. इचलकरंजीत कलप्पा आवडेंची सूतगिरणी. सोलापुरात शिवदारे यांची सूतगिरणी आणि सांगोल्यात गणपतरावांची. या तिन्ही गिरण्या कापूस न पिकणा-या भागात आहेत. पण उत्तम चालतात. आणि केंद्र सरकारची बक्षिसे मिळवतात. कापूस पिकणा-या विदर्भातल्या सूतगिरण्या बंद पडल्या.
गणपतराव १९७८ साली शरद पवारांच्या मंत्रिमडळात रोजगार हमीचे मंत्री होते. मंत्रालयासमोरच छोटा बंगला होता. चालत यायचे आणि चालत जायचे. त्यांच्या कुटुंबीयांना त्यांनी मंत्री असताना मुंबईत कधीही आणले नाही. मी एकदा त्यांना विचारले की, तुम्ही कुटुंबीयांना का आणत नाही? ते सहज म्हणाले, ‘अहो आपल्या मंत्रीपदाचे काही खरे आहे का? शहराच्या सवयी लागल्या की मग खेड्यात राहायला अडचण होते.’ आमदार असतानाही वर्षानुवर्षे घरी बायकोला महिन्याला ५०० रुपये पाठवणारा हा आमदार. ‘लोकमत’मध्ये असताना मी त्यांचा फोटो टाकून लिहिले. ‘बायकोला महिन्याला पाचशे रुपये पाठवणारा आमदार’. त्या लेखाची चर्चा झाली. एकदा सांगोल्याला गेलो असताना गणपतरावांनी त्यांच्या सौभाग्यवतींची ओळख करून दिली. आपल्यावर ज्यांनी लिहिले होते ते हेच, असेही सांगितले. सौ. गणपतराव म्हणाल्या की, का हो खोटं लिहिलंत. मी म्हटलं, काय खोटं लिहिलं? मग गणपतरावांकडे बघून त्या म्हणाल्या, ‘कधी पाचशे रुपये पाठवलेत हो.. चारशे रुपये तर पाठवायचात.’ विधानसभेत प्रश्नाला लगेच प्रतिप्रश्न विचारणारे गणपतराव घराच्या प्रश्नाला मात्र क्षणात निरूत्तर झाले. असे हे साधे गणपतराव जसे आहेत तसे. ना ते बदलले ना एवढी वर्षे आमदार राहून त्यांचा सांगोला जिल्हा बदलला. तरी तिथल्या लोकांना आमदार हवे गणपतराव. असे तिथले मतदारही विलक्षण आणि आमचे गणपतरावही विलक्षण.
पन्नास वर्षापूवी व्यंकटेश माडगुळकरांनी ‘माणदेशी माणसं’ लिहिली. त्यातला धर्मा रामोशी हा सांगोल्याचा. त्या कथेत व्यंकटेशने दुष्काळी सांगोल्याचे चित्रण उभे केले. तो धर्मा आणि त्याची बया यांचे ते चित्रण मनाला भेदून जाणारे होते. आजही सांगोल्याच्या त्या स्थितीत फारसा फरक पडलेला नाही. आता गणपतराव यांच्या अखेरच्या या आमदारकीच्या काळात हे चित्र बदलावं अशी अपेक्षा.
(साभार – दै. प्रहार)

अमरावती विभागातील विक्रीचा उच्चांक ,ग्रंथागाराच्या पुस्तकांवर वाचकांच्या उड्या
यवतमाळ, दि ६ : येथील नगर भवन येथे आयोजित तीन दिवसीय ग्रंथोत्सवाने पुस्तक विक्रीचा आतापर्यंतचा सर्व खप मागे टाकत संपुर्ण अमरावती विभागात विक्रीचा नवीन उच्चांक गाठला आहे. यावर्षी या तीन दिवसात तब्बल 8 लाखांच्या पुस्तकांची विक्री झाली आहे. शासकीय ग्रंथागाराच्यावतीने उपलब्ध्‍ा करून देण्यात आलेल्या पुस्तक विक्रीनेही यावर्षी संपुर्ण विदर्भात सर्वाधीक पुस्तके विक्रीचा जिल्हा माहिती कार्यालय, माध्यमिक शिक्षण विभाग व जिल्हा ग्रंथालयाच्यावतीने या ग्रंथोत्सवाचे आयोजन करण्यात आले होते. पुस्तक प्रदर्शन व विक्रीसह ग्रंथोत्सवादरम्यान तिनही दिवस विविध कार्यक्रम आयोजित करण्यात आल्याने दिवसभर वाचक व रसिकांची ग्रंथोत्सवात रेलचेल होती. वाचकांना दर्जेदार पुस्तके उपलब्ध व्हावी म्हणून ग्रंथाली, राजहंस, संस्कृती, मनोविकास ही पुणे येथील पुस्तक प्रकाशकांचे दालणे तसेच लोकवाड्मय गृह मुंबई, संदर्भ प्रकाशन औरंगाबाद, हेमा लॉ बुक धुळे, पॉप्युलर बुक सेंटर अमरावती, यासह नागपुर, चंद्रपुर, वाशिम व स्थानिक पुस्तक विक्रेत्यांची दालणे ठेवण्यात आली होती. ग्रंथोत्सवात पहिल्याच दिवसापासून वाचकांचा चांगला प्रतिसाद लाभल्याने संपुर्ण तीन दिवसात 8 लाख रुपयांचा पुस्तकांची विक्री झाली. गेंल्यावर्षी झालेल्या यवतमाळ ग्रंथोत्सवात ही विक्री 6 लाख इतकी होती. विक्री झालेल्या पुस्तकांमध्ये ग्रंथाली, राजहंस व पॉप्युलरची एकूण विक्री 1 लाख 43 हजार, संस्कृती प्रकाशन, पुणे 1 लाख 45 हजार तसचे मनोविकास प्रकाशन, मुंबई 50 हजार, मध्यम बुक सेंटर, चंद्रपुर 18 हजार, मंगेश प्रकाशन, नागपुर 25 हजार, गुरुप्रसाद, चंद्रपुर 18 हजार, संदर्भ प्रकाशन, औरंगाबाद 26 हजार, महेंद्र बुक, यवतमाळ 10 हजार, नवनीत प्रकाशन 15 हजार, सुधीर वर्धा 15 हजार, युवा बुक यवतमाळ 30 हजार, विद्याधन चंद्रपुर 30 हजार, लोकवाड्मय मुंबई 25 हजार, माय मराठी चंद्रपुर 38 हजार, गजानन बुक एजेंन्सी वाशिम 13 हजार, साईबाबा बुक सेलर चंद्रपुर 25 हजार, हेमा लॉ बुक धुळे 40 हजार, जेबी पुस्तक चंद्रपुर 15 हजार, शासकीय ग्रंथागार नागपुर 92 हजार व अन्य दोन विक्रेत्यांची प्रत्येकी 14 हजार याप्रमाणे 28 हजार अशी पुस्तकांची विक्री झाली.

ई माध्यमांनाही पुढे उत्कृष्ट पत्रकारिता पुरस्कार, शासनाच्या उत्कृष्ट पत्रकारिता पुरस्काराचे वितरण

यवतमाळ, दि ६ : विविध प्रश्नांना वाचा फोडणाऱ्या पत्रकारांची सामाजिक सुरक्षा महत्वाची आहे. त्यादृष्टीकोनातून राज्य शासनाने पावले उचलली असून पत्रकारांसाठी पेन्शन योजना सुरू करण्याबाबत सकारात्मक निर्णय घेण्यात येईल. त्याचबरोबर पुढील वर्षासाठीच्या उत्कृष्ट पत्रकारिता पुरस्कारांमध्ये ई-माध्यमांसाठी स्वतंत्र पुरस्कार दिला जाईल, अशी घोषणा मुख्यमंत्री देवेंद्र फडणवीस यांनी केली.
मुंबई येथे यशवंतराव चव्हाण प्रतिष्ठानच्या सभागृहात राज्य शासनाच्या लोकमान्य टिळक जीवन गौरव पत्रकारिता पुरस्कार तसेच उत्कृष्ट पत्रकारिता पुरस्कार प्रदान सोहळा आयोजित करण्यात आला होता. त्यावेळी मुख्यमंत्री बोलत होते. यावेळी संसदीय कार्य मंत्री गिरीष बापट, माहिती व जनसंपर्क सचिव मनिषा म्हैसकर, महासंचालक चंद्रशेखर ओक, लोकमान्य टिळक जीवनगौरव पत्रकारिता पुरस्कार विजेते लक्ष्मण जोशी, विजय कुवळेकर, दिनकर रायकर, माहिती व जनसंपर्क विभागाचे वृत्त संचालक शिवाजी मानकर आदी उपस्थित होते. मुख्यमंत्री पुढे म्हणाले की, आपल्याला ज्यांच्या नावाचा पुरस्कार दिला जातो त्यामुळे त्या पुरस्काराची आणि पुरस्कारार्थीची उंची वाढत असते. लोकशाहीला सुदृढ करण्याचे काम माध्यमं करीत असल्याने लोकशाहीमध्ये माध्यमांचे महत्व अधोरेखीत होते. त्यामुळे जबाबदारीतही वाढ होते. हल्लीचा काळ हा बातमी मुल्याचा आहे. मात्र ते करीत असतांना पत्रकारीतेतील शाश्वत मुल्यांची जपणूक करणे महत्वाचे आहे. पत्रकार हा कधीच पुरस्कारासाठी काम करीत नसतो. आपल्याला मिळणारे पुरस्कार हे स्वमुल्यमापनासाठी असतात. आपण ज्या मार्गाने वाटचाल करीत आहोत तो मार्ग योग्य आहे हे मिळालेल्या पुरस्काराने शिक्कामोर्तब होते, असेही मुख्यमंत्र्यांनी सांगितले. पत्रकारितेचे व्रत जोपासताना पत्रकारांच्या सामाजिक सुरक्षेची जबाबदारी महत्वाची आहे. त्यासाठी राज्य शासनाने पत्रकारांना पेन्शन योजना सुरू करण्याचा निर्णय घेतला असून त्याबाबत ज्येष्ठ पत्रकारांच्या सुचना विचारात घेऊन एक समग्र योजना तयार करण्यात येईल, असेही मुख्यमंत्र्यांनी यावेळी सांगितले. प्रगत तंत्रज्ञानाच्या काळात माध्यमांचे स्वरूप बदलले असून आता सोशल मिडीया आणि ई- माध्यमांचा वापर मोठ्या प्रमाणावर केला जात आहे. या नविन माध्यमांनी लोकांपर्यंत पोहच वाढविली आहे. त्यामुळे पुढील वर्षाच्या उत्कृष्ट पत्रकारिता पुरस्कारांमध्ये ब्लॉग, वेबसाईट तसेच अन्य ई माध्यमांसाठी एक स्वतंत्र पुरस्कार देण्यात येईल. 2014 या वर्षाचे पुरस्कार आम्ही याच वर्षी प्रदान करू आणि पुढील वर्षापासून पत्रकारिता पुरस्कारासाठी नामनिर्देशनाची सोय देखील करण्यात येईल. याद्वारे एखादा पत्रकार किंवा व्यक्ती अन्य दुसऱ्या पत्रकाराचे पुरस्कारासाठी नामनिर्देशन करु शकेल, अशी माहितीही मुख्यमंत्र्यांनी यावेळी दिली. यावेळी लोकमान्य टिळक जीवनगौरव पत्रकारिता पुरस्कार विजेते लक्ष्मण जोशी, विजय कुवळेकर, दिनकर रायकर, सचिव मनिषा म्हैसकर यांचीही भाषणे झाली.प्रास्ताविक महासंचालक ओक यांनी केले. दीपप्रज्वलन आणि बाळशास्त्री जांभेकर यांच्या प्रतिमा पुजनाने समारंभास सुरूवात झाली. सोहळ्यास आमदार सुरेश खाडे, संचालक (प्रशासन) देवेंद्र भुजबळ, पुरस्कार निवड समितीचे सदस्य, माध्यम प्रतिनिधी, वरिष्ठ अधिकारी तसेच पुरस्कारार्थी पत्रकारांचे कुटुंबिय उपस्थित होते. संचालक शिवाजी मानकर यांनी आभार मानले.

राळेगाव, ६ – येथील महाराष्टÑ जिनिंगला लागलेल्या आगीत ८० लाखाचा कापूस जळून खाक झाला. ही घटना आज दुपारी २.३० वाजता दरम्यान घडली.
मेटीखेडा रोडवर महाराष्टÑ जिनिंग व प्रेसिंग फॅक्टरी आहे. आज दुपारी अचानक आग लागल्याची घटना उघडकीस येताच परिसरातील जनतेने घटनास्थळी धाव घेतली. मात्र आग विझविण्यासाठी पुरेशा सुविधा नसल्याने यवतमाळ, वणी, देवळी येथील अग्निशमन दलाला पाचारण करण्यात आले. बघता-बघता आगिने रौद्ररुप धारण केले. यवतमाळच्या अग्निशमन दलाला माहिती मिळताच त्यांनी घटनास्थळ गाठून आगिवर नियंत्रण मिळविण्यासाठी पाण्याचा मारा केला. मात्र आग आटोक्यात आणण्यात यश आले नव्हते. वणी येथील अग्निशमन दलाचे पथक पोहोचल्यानंतर त्यांच्याकडूनही आग विझविण्याचा प्रयत्न सुरू होता. या आगीत १० हजार क्विंटल कापूस जळून खाक झाला असून सीसीआयचे ८० लाखाचे नुकसान झाल्याचा प्राथमिक अंदाज आहे. राळेगाव पोलीस ठाण्याचे उपनिरीक्षक सोळंकी, पोलीस काँन्स्टेबल कुमरे, राजू करपते यांनी तत्काळ घटनास्थळी पोहचून वाहने बाहेर काढली. घटनास्थळी तहसीलदार सुरेश कव्हळे, प्रफुल्ल मानकर यांनी भेट दिली. या आगीचे नेमके कारण मात्र कळू शकले नाही.

यवतमाळ, दि. ३१ – क्षुल्लक कारणावरून इसमास मारहाण करणाºया आरोपीस तीन महिने सश्रम कारावासाची शिक्षा प्रथमश्रेणी न्यायदंडाधिकारी वाय. एम. तीवारी यांनी ठोठावली. राजेश उर्फ राजू पांडूरंग धोटे (३८) रा. पिंपरी (बु.) असे आरोपीचे नाव आहे.
अकोला बाजार येथील विजय विठ्ठल ठाकरे हा २३ मार्च २०१३ रोजी प्रविण जयस्वाल यांच्या शेतात चणा काढण्यासाठी गेला होता. अशातच आरोपी राजेश उर्फ राजू पांडूरंग धोटे रा. पिंपरी हा तेथे दारू पिऊन आला. त्यानंतर वाद करून लाथा बुक्क्यांनी मारहाण करून विजयला जखमी केले होते. याप्रकरणी जखमीचा भाऊ गजानन विठ्ठल ठाकरे यांनी दिलेल्या तक्रारीवरून वडगाव जंगल पोलिसांनी आरोपीविरूद्घ भादंवि कलम ३२५ अंतर्गत गुन्हा दाखल केला. सहा.पोलीस निरीक्षक बाळीराम देऊळवर यांनी आरोपीस अटक करून तपास पूर्ण केल्यानंतर प्रकरण न्यायप्रविष्ट केले. प्रथमश्रेणी न्यायदंडाधिकारी वाय.एम. तीवारी यांच्या न्यायालयात या प्रकरणाची सुनावणी पार पडली. यामध्ये गजानन ठाकरे, राजेंद्र जाधव यांची साक्ष महत्वाची ठरली. दोन्ही पक्षाचा युक्तीवाद ऐकूण आरोप सिद्घ झाल्याने राजेश धोटे यास तीन महिने सश्रम कारावासाची शिक्षा सुनावली. तसेच दोन हजार रुपये दंड व दंड न भरल्यास अतिरीक्त १५ दिवस शिक्षा ठोठावली. सरकारी पक्षाच्या वतीने साहाय्यक सरकारी अभियोक्ता प्रज्ञा हरणे यांनी काम पाहिले.

आर्णी , दि. ५ – ट्रेलरमधील लोखंडी पत्रे पडून दुचाकीवर दोन जण जागीच ठार झाले. ही घटना आज सायंकाळी ५.३० वाजता कोसदणी घाटात घडली. ही घटना इतकी भयानक आहे की, यामध्ये त्याचे पायही छाटल्या गेले.
बाळा श्रीराम कडू (६०) रा. साखेडा ता. आर्णी, अनिल बालाजी चौधरी (३०) रा. लिंगी असे मृतकाचे नाव आहे. महागाव येथे सोयरीक सबंधासाठी ते आपल्या दुचकीने (एम.एच. २९ / ए.एच. ६११८)आज सकाळी गेले होते. तेथून परत येत असतांना कोसदणी घाटात छत्तीसगड येथून लातुरकडे जाणाºया ट्रेलरमध्ये (सी.जी. ०४/ ए.सी. ९३२५) लोंखडी पत्रे घेऊन जात होते. अशातच कोसदणी घाटातील वळणावर त्या ट्रेलरच्या पत्र्याला बांधून असलेल्या साखळ््या तुटल्या. त्याचवेळी दुचाकीवर लोखंडी पत्रे पडल्याने दोघेही खाली पडले. त्यामध्ये पत्रे अंगावर पडल्याने त्याचे पायही छाटल्या गेले. यावेळी मोठ्या प्रमाणात रक्तस्त्राव झाल्याने त्याचा जागीच मृत्यू झाला. घटनास्थळावरून ट्रेलरचा चालक व किनर पळून गेले. या घटनेची माहिती कळताच नातेवाईकांसह परिसरातील नागरिकांनी एकच गर्दी केली होती. हा अपघात इतका भयानक होता की घटनास्थळावर अनेकांचे अश्रु अनावर झाले. या घटनेची माहिती मिळताच पोलिसांनी घटनास्थळ गाठून पंचनामा करून मृतदेह शवविच्छेदनासाठी रुग्णालयात पाठविले. याप्रकरणी ट्रेलर चालकाविरूद्घ गुन्हा दाखल केला असून तपास सुरू आहे.